Zand

Het begon ermee en het eindigde ermee. Zusje belde vorige week: “Vrijdag wordt er 5 kuub zand gebracht!” Oh ja, ons waanzinnige verjaardagskado zou eindelijk worden uitgevoerd. Onze tuin, al twee jaar lang onbegaanbaar zonder zeis en lieslaarzen zou aangepakt worden door een zwikkie vrienden en familie. Het zand werd gebracht, of moet ik zeggen gedumpt, op de stoep bij de buurvrouw. Gewoon zo, zonder poespas of zak er omheen. We hebben een hoop bekijks gehad, kan ik je vertellen. Vanmorgen stonden de hulptroepen tussen 09.00 en 09.30 klaar. Eerst koffie. Plan de campagne maken. Tuin leeghalen was natuurlijk prio nummer één. Een telefoontje van een leverancier maakte dat ik al meteen weg moest om wat spullen in ontvangst te nemen voor de zaak. Ik denk dat ik een uur ben weggeweest, meer zal het niet zijn. TUIN LEEG! Waanzinnig! Alle planten, tegels, fietsen, opgeslagen andere artikelen, weg! Een heuse tornado op de Arnhemseweg! Daarna overal en nergens tegels halen, de 5 kuub zand naar de achtertuin kruien, waarover men dacht: het is teveel, het is te weinig, het is precies genoeg, buurvrouw wil je ook nog wat tot het is toch echt te weinig, oh nee precies goed, nou ja zoiets. Na wat tegenslagen in de tegeljacht toch genoeg gevonden om de gehele tuin af te maken. Zelfs de schutting is gebeitst. Terras erin gegooid en een heerlijke borrel gedronken. Met vereende krachten maakten we dus vandaag een onbegaanbaar stuk land tot een waanzinnig paradijs. Wat ontzettend bizar dat we alles in 1 dag hebben kunnen afmaken! Het is echt nog een beetje onwerkelijk, zo hard hebben we gewerkt! Het zand, dat zit overal. In onze haren en kleding, op de parketvloer, in de kopjes, tussen en onder de tegels, in iedereens auto, in de tuin van de buurvrouw, overal. Mijn tanden knarsen ervan. En de spieren janken. Wat een waanzinnige dag, met waanzinnige mensen!

 

Dank jullie! Roos, Dorian, Bart, Jin, Jogé, Han, Aart, Dorien, Kristan, Anouk, Karst, Sanne en Willem!

Ook dank aan buurman Rien van Staveren, die toch maar effe met steekwagens en boedelbakken kwam aanzetten. We genieten zelfs met het rare weer van jullie bijdrage, en vieren het graag met een superspecial-BBQ-for-helpers.

En dan nu: AUW! Naar bed!!!

 

PS tijdens het tegels halen zijn er nog twee tegen de auto van een Hell’s Angel aangereden. Dit was met kop en schouders veruit de spannendste ervaring van de dag! De leukste waren toch wel de ijskoude grappen die over de tuintafel schoten toen we klaar waren. “Zeg Loesje, wanneer komen de kijkers voor jullie huis?” Hihihhi

Dichtbij helpen

Zoals jullie weten hou ik van helpen. Maar heb ik moeite met het “geven” aan goede doelen die ver weg van me zijn. Kindertjes in Biaffra: het is werkelijk verschrikkelijk! Maar het druist tegen al mijn principes in om hen te helpen voordat ik heb gezorgd voor mijn directe omgeving. Er zijn heel veel gezinnen in Amersfoort die bij de voedsel- en kledingbank moeten aankloppen. Die onder de minimale inkomensgrens leven. Ik wil ze helpen, en dat doe ik dan ook geregeld.

Ook heb ik niets met collectanten aan de deur. Op de een of andere manier voel ik me dan verplicht om iets te geven. Terwijl ik dus dichtbij wil helpen. Of zelf een moment wil kiezen wanneer ik iets geef.

Nu gebeurt er iets dichtbij, waar ik me hard voor wil maken. Het is zo dichtbij, de vader van een van je beste maatjes! En hij en zijn zusje hebben een blog gestart met een hele mooie vraag. Een vraag die echt heel dapper is, waarvoor ik dit blogje eraan waag. Lees het verhaal eens van deze twee, over hun vader. En help hen dan, ze wonen heel dichtbij.

http://tientjevooreenvriendje.wordpress.com/

Afwijzing

Geachte burgemeester,

Er moet mij iets van het hart.

Zoals u weet wonen wij hier in een prettige stad met al haar geneugten en mooiigheden. Toch is er wat mij betreft altijd iets over het hoofd gezien. Iets wat mij nooit stak, totdat ik een aanslag hondenbelasting kreeg.

Helaas heb ik op 12 januari jongstleden mijn lieve hondje Boa moeten laten inslapen. Zij hoorde bij mij als boter op een boterham. Altijd betaalde ik voor haar hondenbelasting. Al vond ik dat nooit helemaal eerlijk, want als binnenstadbewoonster (Nieuwstraat 7) moest ik altijd haar uitwerpselen zelf opruimen en kreeg ik geen ontheffing om met haar door de binnenstad te lopen, want ik woonde wel 12 meter van de Langestraat af. Ik begrijp ook dat er grenzen getrokken worden. Natuurlijk. Maar én geen hondentoilet in de buurt én niet naar je werk kunnen lopen terwijl het 50 meter hemelsbreed was, nee.

Terug naar 12 januari jl. Helaas, mijn kleine lieverd moest ons verlaten. Niet veel later kreeg ik de aanslag hondenbelasting binnen,natuurlijk! Met een euthanasieverklaring erbij teruggestuurd. Er volgde een brief; ik zou een herberekening krijgen. De tweede brief; 6,34 betalen voor de maand januari. Mijn mond viel open. Mijn hondje was vanaf eind december al zo ziek, ze is niet eens meer op gemeentegrond geweest! Ik ben zelfs nog met haar een midweek naar Zeeland geweest om afscheid te nemen. Toen ik de herberekening kreeg, knapte er iets in mij; dit bestaat toch niet? Ik heb net een dierbare begraven en hier komt de gemeente om de hoek, ze willen nog effe 6,34 van me hebben. In een vrij emotionele brief heb ik bezwaar gemaakt. Ik zou graag hebben dat er per geval gekeken wordt naar ja-of-nee belasting betalen. Het is voor mij een principekwestie geworden.

Ik begrijp dat wetten zo ingericht zijn om misverstanden te voorkomen, maar soms zijn ze zo strak, dat er van persoonlijkheid of maatwerk geen sprake meer is. Dat blijkt eens te meer uit de brief die ik vandaag kreeg; Bezwaar ongegrond, de aanslag blijft gehandhaafd. Met daaraan vast een standaard verhaal, met als additief een regel overgenomen uit mijn brief naar de gemeente.

Ook dit begrijp ik; de automatische piloot. Maar ik zou graag zien dat de gemeente veel persoonlijker wordt! Er gebeuren geneg dingen waarin de gemeente fijn is; neem bijvoorbeeld geboortes, en huwelijken. Waarom dan niet zo met de dood? Gaat die 6,34 u door de zomer helpen? Ik mag het niet hopen. Heeft mevrouw E. Kooijman-de Jager werkelijk gelezen wat k in mijn brief schijf? Ik denk het niet.

Burgemeester, ik vraag u om een stukje menselijkheid. Respect voor de doden, al zijn het dieren, in mijn bezwaar noem ik ze dier-baren. Waarom moet ik de hele maand januari hondenbelasting a 6,34 betalen, als mijn levensmaatje de 12e is overleden? Ik hoop dat u begrijpt dat dit voor mij een genadeklap is. Ik voel mij niet begrepen.

Bijgevoegd vind u mijn bezwaar, ik neem aan dat de afwijzing bij u opvraagbaar is.

Hoogachtend,

Loesje Houtkoop

Winkelbediende

In het kader van “ik heb nog niet genoeg te doen” ben ik samen met vriendin Engel een webwinkel begonnen, genaamd Miss Tienda, wat zoveel betekent als Mevrouw Winkel. Wat een avontuur.

Na het kopen en inrichten van de webshop werd het wachten op de eerste bestellingen. Waar we uiteraard tegen een paar probleempjes aanliepen, zoals; het past echt NET NIET door de brievenbus! Dus nu testen we de pakketjes eerst op onze eigen brievenbussen, hahaha!
We hebben een redelijk assortiment bij elkaar verzameld en blijven natuurlijk op zoek naar aanvullingen. Zoals de samenwerking met Hey Juud, die supertoffe kinderkadootjes maakt. Mocht je nog iemand kennen die mooie spullen maakt; stuurt u maar door!

Neem gerust een kijkje op de site, misschien staat er voor jou ook wel iets leuks bij!

http://www.misstienda.nl

Onpersoonlijk hoor!

Ik werd echt boos-boos toen ik de brief van de Gemeente Amersfoort onder ogen kreeg. Vermindering hondenbelasting, of ik nog even wat wil overmaken omdat mijn lieftallige hondebootje nog 12 dagen van 2012 heeft meegemaakt. Ik was best aangedaan en had het er gister met mama over. Dat ik uit principe een bezwaarschrift wilde sturen. Zij heeft me een beetje de kant op gestuurd om te proberen voor iedereen een verschil te maken, en te pleiten voor een persoonlijkere aanpak van de gemeente. Mam, ik heb mijn best gedaan!

Op de foto de brief: http://lockerz.com/s/184909968

Hieronder mijn reactie:

Geachte inspecteur van de gemeentelijke belastingen,

Op zaterdag 18 februari 2012 ontving ik uw schrijven, met daarop de datum 24 februari 2012, inzake vermindering hondenbelasting.

Toen ik de aanslag ontving, heb ik bezwaar gemaakt, aangezien mijn hond op 12 januari 2012 is overleden. In mijn ogen was daarmee de kous wel af. Heel erg verbaasd was ik dan ook dat ik een vermindering hondenbelasting kreeg. Ik was ervan uitgegaan dat de schamele 12 dagen in januari mij niet ook nog eens geld zouden kosten.

Ik begrijp dat er ergens een grens getrokken moet worden met betrekking op nog te betalen belastingen. Tochg zou ik u willen verzoeken om dit soort gevallen persoonlijk te bekijken. U zult begrijpen dat het verlies van een huisdier ontzettend ingrijpend is, en om dan nog een aanslag te sturen voor €6,34, dat schiet in het verkeerde keelgat.

Voor mijn persoonlijke situatie; Ik kan u een factuur sturen van een midweek die wij in Zeeland hebben doorgebracht in de eerste week van januari. Onze hond is toen meegegaan, voor ons de laatste vakantie met haar. Toen wij thuiskwamen is zij niet of nauwelijks meer buiten geweest. Vindt u het dan echt terecht dat ik voor die 12 dagen moet betalen?

Als u dan toch echt nog een bijdrage van mij verwacht, dan zou ik graag enkel de dagen dat mijn hondje nog geleefd heeft willen betalen, net als dat ik het complete bedrag zou betalen als ik haar nog hier bij me had.

Ik hoop dat u begrijpt dat dit voor mij een principekwestie is, en dat ik wil pleiten voor een persoonlijkere aanpak bij verlies van dier-baren.

In afwachting van uw reactie,

LJ Houtkoop